NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH
NIEKTÓRE NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE
Przepraszam.
Obyś spotkał kobietę, która będzie lepsza ode mnie.
Zerwanie zaręczyn szkodzi tylko kobiecie.
Mężczyźni nie mają takiego problemu.
Nie wiem, jak to zabrzmi w obecnej sytuacji,
ale byłem już z wieloma kobietami.
Mówiłam gorsze rzeczy.
Już dawno się domyśliłem, że w twoim życiu jest ktoś inny.
Choć o tym wiedziałem,
nie mogłem nic zrobić.
To oficjalny list mojego ojca w sprawie ślubu.
I właśnie teraz...
postanowiłem zrobić coś bardzo złego.
List miał przynieść lokaj,
ale to Hui-seong go przyniósł.
Klęczy teraz na dziedzińcu z Ae-sin.
Wciąż przekładali ślub,
a teraz to.
Spędził dużo czasu w Japonii,
więc stare zwyczaje i rodzinne układy
pewnie nic dla niego nie znaczą.
Ae-sin pewnie się nie sprzeciwiała.
Proszę mi wybaczyć,
ale ona nie przypadła mi do gustu.
W moim sercu jest inny mężczyzna.
Nie masz co wyglądać na zewnątrz.
Jak oni śmią zrywać zaręczyny.
Powinieneś im wygarnąć.
Co masz na myśli mówiąc „coś złego”?
Nie mogłaś mi zaufać?
Mogłaś chociaż
wierzyć w nasz układ.
List został wysłany.
Musiałam go zatrzymać.
Nierozważnym zachowaniem?
Nasze rodziny zawarły umowę.
Potrzebowaliśmy czasu,
by ją złamać.
Więc kiedy mówiłeś o czymś złym,
nie miałeś na myśli ślubu?
Kwiaty można oglądać na dwa sposoby.
Albo wkładasz je do wazonu,
albo opuszczasz dom,
by znaleźć je przy ścieżce.
Ja postanowiłem...
zrobić to drugie.
To będzie dla mnie nieprzyjemne,
bo nie znajdę żadnych kwiatów...
przy ścieżce, którą pójdę.
Zerwę zaręczyny.
Może to kara za to,
że kazałem ci tyle czekać.
- Przykro mi. - Powinnaś się troszczyć o siebie.
Po zerwaniu zaręczyn
będą tobą pogardzać.
Właśnie tego chcę.
Czy możesz dać mi więcej czasu?
Pracuję nad czymś.
Gdy skończę,
zgodnie z twoim życzeniem,
splamię twój honor.
Ufasz mi?
Kto by pomyślał, że to w ten sposób...
zaskarbię sobie twoją sympatię.
Paniczu!
Martwiłem się, gdy panicz nie wrócił.
Co się dzieje?
To miał być szczęśliwy dzień.
Sam później poinformuję moich rodziców.
Powiedz im proszę, że wróciłem
do hotelu.
To, co tu widziałeś,
zostanie między nami. Rozumiesz?
Tak, ale...
Więc idź.
Dobrze, paniczu.
Powinieneś z nim iść.
Zapomniałam, że twoi rodzice będą się martwić.
Jeśli pójdę,
twoja kara się nie skończy.
Najpierw zakończmy twoją.
Oraz pani Haman i pana Haengranga.
Starsi lubią dobre wymówki.
Kiedy stracę przytomność,
proszę dać im głośno znać.
Możesz mnie złapać?
Moja pani! Pani Cho!
Panicz Hui-seong stracił przytomność!
Zachowywał się normalnie, po czym nagle zemdlał.
O rety.
Mężczyzna nie powinien być taki słabowity.
Dol-soe, otwórz drzwi szopy.
Powiedz pani Haman, by poszła do apteki.
A pan Haengrang...
Niech zaniesie panicza.
Dziękuję.
Drętwotę nóg znoszę z łatwością,
ale głód to problem.
Oboje dobrze sobie poradziliście.
Jedzcie.
Na pewno nie chce panicz iść do lekarza?
Mówiłem, nic mi nie jest.
Powiedz panu Go,
że wypisano mi receptę
i że zaniosłeś mnie do hotelu.
Tego będziemy się trzymać.
Ale pani Cho w to nie uwierzy.
Brak mi sił, by zanieść panicza do hotelu.
Powinniśmy powiedzieć, że pani Haman niosła panicza.
To bardziej wiarygodne.
Mogę zanieść panicza do hotelu na barana.
A nawet powinnam to zrobić.
Aż tak się nade mną litujesz?
Nie o to chodzi.
Po prostu mam wrażenie, że los wam nie sprzyja.
Pani Ae-sin, panicz,
nawet ten konsul.
Wszyscy jesteście samotni.
Rety, jakie kapelusze.
Nadchodzą.
Ostrożnie.
Uważajcie.
NADESZŁA WIOSNA I SZUKAMY NOWYCH UCZNIÓW
Piękny charakter pisma, prawda?
Jest bardzo przejęta nauką.
Pewnego razu poszła załatwić coś dla nas w amerykańskiej placówce.
Pamiętam.
Zgaduję, że dziś jej tu nie ma?
Z jakiegoś powodu od pewnego czasu nie przychodzi.
PSTROLISTKA SERCOWATA
Niemal wpadliśmy na siebie w aptece.
Sam mogłem tam trafić.
- Coś ci dolega? - Jestem cały obolały.
Właśnie mi się pogorszyło.
Bo to, co dla mnie jest złą wiadomością,
może być dobrą dla ciebie.
Po pierwsze,
wiem teraz tyle, co ty.
Wiem, co zrobiła moja rodzina.
Wiem, co stało się z twoją.
Nie będę przepraszał.
Jeszcze nie.
Tak myślałem.
Czemu?
Bo mam to we krwi?
Nie, bo kiedyś to zrobisz. Nawet jeśli nie dziś.
Powiedziałeś „po pierwsze”, więc musi być „po drugie”.
Po drugie,
zawsze jako ostatni dowiadywałem się czegoś o tej damie,
ale tym razem uprzedziłem was obu.
Ale nie powiem ci, o co chodzi,
bo chcę,
żebyś dowiedział się o tym jako ostatni.
Zaparzę pańskie zioła.
Są do kąpieli stóp.
Proszę je dać Su-mi.
A co ze mną?
Może pani wziąć połowę.
Przepraszam za ostatni raz.
Doceniam, że nie ma mi pan tego za złe.
Czy lord Lee Jeong-mun panią szantażuje?
Mam wrażenie, że ciągle mu pani pomaga.
Można tak powiedzieć.
Ale to może być również symbioza.
Ja się tym zajmę. Będzie szybciej.
O co chodzi?
To znowu pańska przyjaciółka.
Tak samo jest ze mną i pańską przyjaciółką.
Myślałam, że będzie pan ciekaw, jaki mamy układ.
Byłem ciekaw.
Zdziwiło mnie, że żadna z pań się nie zdziwiła.
Ta pańska przyjaciółka wkrótce wychodzi za mąż.
- Co pani ma na... - List, który trzymał Hui-seong,
wysyła rodzina pana młodego do rodziny panny młodej.
Często zapominam, że moja przyjaciółka
jest zaręczona.
Dziękuję.
Zapytał mnie pan
o moje zaręczyny.
Nigdy nie wydawały mi się prawdziwe,
ale zaczęłam się zastanawiać.
Co by było, gdybym je zerwała?
Rodzina może się mnie wyrzec.
Pojechałabym do Szanghaju.
Nawet tam
musi być coś, co mogłabym robić, by chronić Joseon.
Może mogłabym spotkać dawnych towarzyszy ojca.
A co ze mną?
Pan pewnie wróciłby do tego czasu...
do Ameryki.
Wcześniej nie był pan częścią tego mojego gdybania,
ale dzisiaj tak.
To wystarczy.
Przedstawiliśmy się sobie, uścisnęliśmy ręce, przytuliliśmy się.
Następna pewnie...
jest tęsknota.
Wejdź, proszę.
Sprawdzasz, czy żyję?
Mam też zadanie do wykonania.
Masz tu coś, co nie do końca ci pasuje.
Przecież nie mogłem przyjść z pustymi rękoma.
Eun-san poprosił, żebym ci to dał.
Niepokoi mnie to, gdzie stawia granicę.
Hwang Eun-san i Lee Jeong-mun.
Obaj są bezlitośni.
To czemu jesteś jego chłopcem na posyłki?
Bo mam wrażliwą duszę.
Słyszałem, że amerykański żołnierz znowu odwiedził chatkę.
- A nawet zostawił tam nową strzelbę. - To prezent dla pani Ae-sin.
Nauczyłem ją obsługi.
Pewnie nie miałeś czego jej uczyć.
Miała znakomitego mistrza.
Jej podstawowe umiejętności są perfekcyjne.
Czy to wasza nowa taktyka?
Będziecie kpić, aż umrę?
Od dziesięciu lat uczę ją, jak strzelać.
Tylko po to, by nauczyć się strzelectwa,
pokonywała długą drogę ze swojego domu...
do chatki, by nikt jej nie przyłapał.
Potykała się o kamienie, drapały ją gałęzie,
ale nigdy nie narzekała.
Droga, która zaprowadzi ją do ciebie, również będzie trudna.
Powiedziała, że do ciebie jest dalej niż do morza.
A jednak
niestrudzenie podąża tą drogą.
Wiem, jak trudna będzie to podróż,
więc próbowałem ją powstrzymać. Strofowałem ją.
Ale jeśli musi wyruszyć,
to gdziekolwiek się uda,
liczę, że będziesz na nią czekał.
Nie sprzeciwiasz się nam?
Wielu innych będzie przeciw.
Wolę być tym dobrym.
Poza tym jest mi żal
was obojga.
Mistrzu, to ostatnia butelka.
Nie ma już więcej.
Muszę się nacieszyć
nijakim smakiem tego piwa.
Powiedział, że przyniesie więcej, gdy wróci.
Wątpię, by miał to zrobić.
Czemu?
Piwo jest takie drogie?
Chyba tak.
To chyba przez szczerość poczuł potrzebę, by przynieść mi to piwo.
Ciekawe, czy można wycenić szczerość.
Powiedz mi.
Ae-sin powiedziała,
że jej serce należy do kogoś innego.
Czy to prawda?
Panie,
to...
Wiedziałem!
Jesteście w to zamieszani!
Jak wy dwoje...
mogliście na to pozwolić?
Przyglądaliście się biernie?
Pomagaliście jej?
Nie powinieneś ich winić.
Spełniali tylko moje polecenia.
Nie powinnaś się teraz odzywać!
Trzeba było mi powiedzieć. Choć tyle powinniście zrobić.
Pozwoliłem ci ćwiczyć ze strzelcem Jangiem
i nie interweniowałem, gdy poszłaś do szkoły.
Uczciwie byłoby, gdybyś ty też coś poświęciła,
by spełnić życzenia innych.
Wyjdź za mąż i pozwól, by chronił cię przed światem,
gdy ty będziesz szukać swojej drogi.
Nie chcę.
Nienawidzę tej wizji.
Chcę zadecydować o tym,
jak będę żyć.
Czemu jesteś taka uparta?
Wiedziałem, że będziesz przeciwna małżeństwu,
ale nie sądziłem, że mi odmówisz.
Mówiłaś, że jest ktoś inny.
Nie wierzę ci.
Przyprowadź go tu.
Czy on myśli tak, jak ty
i jest równie nierozważny?
Muszę się przekonać.
To nie ma z nim nic wspólnego.
Sama podjęłam tę decyzję.
Ćwiczyłam tyle, że nie potrzebuję, by ktoś chronił mnie przed światem.
Nie mam zamiaru go tak wykorzystywać.
Póki żyję,
chcę go kochać.
Czy ty doszczętnie zwariowałaś?
Nie pozwolę na to!
Póki mi go nie przyprowadzisz,
nie będziesz mogła wychodzić z domu.
Zabraniam ci chodzić do szkoły i trenować ze strzelcem Jangiem.
Rozumiesz?
Rety, ale się narobiło.
A nie mówiłam?
Mówiłam panience, że powinna coś zjeść, żeby wytrzymać strofowanie.
Rety, nic panienka nie zjadła.
Nie zasługuję na to, by jeść.
Przepraszam, że ściągnęłam to na was.
Jeśli dziadek zapyta was na osobności...
Nie jesteśmy głupi.
To jasne, że nie powiemy nic lordowi Go.
Dziękuję.
Na pewno nie powiemy nic lordowi Go, prawda?
Nie jesteśmy głupi.
Co się dzieje? Co was tu sprowadza?
Coś się stało. Mamy duży problem.
Lord Go otrzymał niepokojące wieści.
Pani Ae-sin powiedziała, że woli kogoś innego od swojego narzeczonego
i dlatego nie może wyjść za mąż.
- Ogłosiła, że... - To była nieprzemyślana uwaga.
Przez tę nieprzemyślaną uwagę,
cała rodzina jest zaniepokojona.
Zawsze jako ostatni dowiadywałem się czegoś o tej damie,
ale tym razem uprzedziłem was obu.
Ale nie powiem ci o co chodzi,
bo chcę,
żebyś dowiedział się o tym jako ostatni.
Lord Go naciska, by go przyprowadziła,
ale pani Ae-sin mu nie uległa.
Za moment któreś z nich zachoruje.
Proszę pójść z nami.
Powie mu pan, że jest tu tylko tymczasowo
i że nie ma się o co martwić.
Że wkrótce pan wyjedzie.
Proszę to powiedzieć lordowi Go.
Błagam pana.
Panie.
Co ponownie sprowadza amerykańskiego żołnierza do mojego domu?
Słyszałem, że pan mnie wzywał.
Czemu wzywałbym amerykańskiego żołnierza...
Panie Haengrang, proszę wszystkich wyprosić.
Pani Haman, niech pani pójdzie po Ae-sin.
Więc to ty?
Ty jesteś mężczyzną,
o którym mówiła mi Ae-sin?
Tak, proszę pana.
Jestem tym mężczyzną.
Zadam ci pytanie.
Nie chcę słyszeć przeprosin ani wymówek.
Po prostu odpowiedz.
Ae-sin powiedziała, że wpuściła cię do swojego serca.
Czy to prawda?
Tak, to prawda.
Czy ty czujesz do niej to samo?
Tak, czuję to samo.
Za nic tego nie rozumiem.
Kim jest ten człowiek?
Przecież nie stracił krwi, z którą się urodził.
Jak ktoś z Joseon został Amerykaninem?
Zdradziłeś Joseon?
Opuściłem Joseon, by przeżyć.
Potem dołączyłem do amerykańskiej armii, żeby zostać Amerykaninem.
Musiałem przeżyć...
i przeżyłem.
Zostałem wysłany do Joseon, dlatego wróciłem.
Amerykanie najechali nas w przeszłości.
Jak śmiesz
przyprowadzać tu takiego człowieka?
Nazywa Amerykę swoim krajem.
Jest na czele najeźdźców, którzy chcą rozkraść nasz kraj.
Czemu chcesz mieć coś wspólnego z takim człowiekiem?
Chcesz z nim zginąć?
Chcę...
żebyśmy żyli oboje.
Próbuję żyć.
To niedorzeczne.
Ameryka najechała Joseon.
Ale ja chcę, żeby Joseon było bezpieczne.
Nie mówi tego szczerze.
Jak człowiek w amerykańskim mundurze
może się przejmować bezpieczeństwem Joseon?
Wydaje mi się,
że już kiedyś pana spotkałem. Dawno temu.
Lepiej trzymaj wzrok przy ziemi.
Dla ciebie niebo jest za wysoko.
- „Gdy niewolnicy mierzą zbyt wysoko”... - „Gdy niewolnicy mierzą zbyt wysoko”...
...umierają młodo.
„...umierają młodo”.
Tę radę
dał mi pewien arystokrata, zanim opuściłem Joseon.
Znowu się spotykamy, proszę pana.
Wiem o tym, panie.
Co...
Zdawałaś sobie sprawę
z jego pochodzenia?
- Jeśli tak, jak mogłaś... - To nie jest...
jego wina.
Każdy krok w moją stronę musiał być dla niego niezwykle trudny.
Nauczyłam się, ile nas dzieli, dopiero kiedy ruszyłam ku niemu.
Więc...
proszę...
Wyjdź.
Proszę.
Jak mogłaś...
tak mnie upokorzyć?
Szlachetnie urodzona kobieta
zakochująca się w kimś, kto nie jest jej narzeczonym, to byłoby złe,
ale dlaczego akurat on?
Gdybym wiedział, że kiedyś usłyszę takie słowa z ust własnej wnuczki,
zabiłbym się dawno temu.
Nawet jeśli zerwiesz zaręczyny,
nie możesz z nim być.
Nie pozwolę ci na to,
póki żyję.
Nie każ mi przechodzić przez taką katastrofę.
Nie wychodź za mąż. Bądź sama aż do starości.
Samotność będzie ci doskwierać przez całe życie.
Oto rezultat twojej decyzji.
Dobrze, zrobię, co każesz.
Kazała mi pani wyjść.
Nie...
nie sądziłam, że będzie pan taki szybki.
Myślałem, że muszę.
Nawet...
się nie pożegnałam.
Czy to dlatego biegła tu pani
i przeskoczyła przez mur?
Nie wiedziałam, kiedy znowu pana zobaczę.
Proszę spróbować zrozumieć...
mojego dziadka.
Właściwie jestem mu wdzięczny.
Dzięki niemu mogłem panią zobaczyć.
Przypomina go pani.
Zastanawiałem się, po kim jest pani taką wspaniałą osobą.
Powinna pani wracać.
Jeszcze się zobaczymy.
Proszę wracać bezpiecznie.
- Taką chwilę też sobie wyobrażałam. - Wspólny spacer na plaży?
Nie.
Wspólny spacer z panem.
Swobodny spacer.
Pewnego dnia
pójdziemy znaną nam ulicą...
aż do Nowego Jorku, tam, gdzie pan kiedyś mieszkał.
Czy mężczyzna i kobieta mogą tam chodzić pod rękę?
Nikt by się na nich nie gapił?
Na nas wszyscy by się gapili,
bo pięknie byśmy razem wyglądali.
Mogę się tam uczyć.
Czego by się pani uczyła?
Tego, jak wielki jest świat,
czy Ziemia naprawdę jest okrągła
i co kieruje ruchem gwiazd.
Po lekcjach chodziłabym do pana.
A co ja bym robił?
Patrzyłby pan na mnie.
Siedząc przy fontannach.
Macha pan ręką i uśmiecha się.
Rumienię się przez chwilę,
ale radość trwa długo.
Pewnego dnia...
NOWY JORK
Odwiedziliśmy sklep, który sprzedaje pozytywki.
Melodia, którą lubimy, rozlegała się na ulicy,
a my staliśmy tam dłuższą chwilę.
Co jeszcze robiliśmy?
Słońce zaszło...
i rozstaliśmy się.
Słyszałam, że rozstając się,
kochankowie robią coś takiego.
Żegnaj.
Nie mówmy tak.
„Do zobaczenia” byłoby lepsze.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia znowu.
Jeszcze się zobaczymy.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia znowu.
Przecież nie odnalazł pan mojej matki.
To znaczy, że ukrywał to pan przede mną?
Sukinsyn.
Proszę pani.
Ryksza na panią czeka.
Kwiaty są w pełnym rozkwicie.
Pomyślałam, że będzie pani pasować.
Jest piękny.
Bardzo mi się podoba.
PAŁAC GYEONGSEON
Chyba od dawna nie było pani w pałacu.
Zeszłej jesieni przyjęła mnie pani na audiencji.
W tym roku to moja pierwsza wizyta.
Pamiętam, że nauczyła mnie pani raczyć się zachodnimi trunkami.
Wezwałam panią, bo jest pani
jedyną osobą, która wie,
co dzieje się poza pałacem i będzie ze mną szczera.
Proszę pytać, Wasza Wysokość.
Czemu bank Dai-Ichi wystawia nam weksle?
Czemu Japonia żąda, żebyśmy wprowadzili je do obiegu?
I czemu Jego Wysokość ciągle odmawia Japończykom?
Jego Wysokość z dnia na dzień nabiera kolejnych obaw.
Bardzo się o niego martwię.
Wyjaśnię to najprościej, jak umiem.
Weksle wystawiane przez bank Dai-Ichi
są walutą tylko w Joseon.
Poza granicami Joseon są bezwartościowe.
Są nawet zbyt szorstkie, by się nimi podcierać.
To kawałki japońskiego papieru, które mają wartość tylko w Joseon.
Jeśli wejdą do szerokiego obiegu w tym kraju,
Japonia przejmie duże sumy pieniędzy i wiele dóbr Joseon,
a skarbiec Joseon zostanie opróżniony.
Innymi słowy, japoński bank Dai-Ichi
stanie się w końcu bankiem centralnym Cesarstwa Koreańskiego.
Czyli chcą kontrolować naszą gospodarkę.
Właśnie dlatego chcę zbudować szkołę.
Kobiety też powinny martwić się o przyszłość kraju.
Na pewno wie pani, że Lee Wan-ik został ministrem spraw zagranicznych.
Tak, pani.
Ten człowiek przekabaci każdego.
Jeśli się nie mylę, w tej chwili
w pałacu trwa dyskusja o wekslach.
Bardzo się martwię.
Wasza Wysokość, nad półwyspem gromadzą się chmury wojny.
Jeśli Rosja nie wycofa swojej armii
i będzie parła na południe,
rozwścieczy Japonię.
To tylko waluta.
Nie ma powodu, by bardziej rozwścieczać Japończyków.
Postawa rządu w tej sprawie nie zmieniła się.
Bank Dai-Ichi wydał weksle,
nie dając nam o tym znać i nie pytając o pozwolenie.
To oczywiste naruszenie naszej suwerenności.
Wciąż mówisz o naszej suwerenności,
ale to tak, jakbyś mówił, że mamy wszyscy zginąć razem.
Powinniśmy myśleć o mieszkańcach tego kraju.
Japończycy przysłali
swój okręt, by zmusić nas do użycia weksli.
Ich okręt wojenny już tu jest.
Jeśli następnym razem wyślą armię, czeka nas zguba, panie.
Nie możemy na to pozwolić, panie.
Błagam, przemyśl tę sprawę.
Co, jeśli wybuchnie wojna?
Tysiące niewinnych osób straci życie.
Błagam cię, panie, zgódź się.
Masz rację.
Ale to bez znaczenia.
Wyraziłeś się jasno.
A przez to brutalnie.
Pod warunkiem, że będziemy co rok nadzorować fundusze i emisję
weksli baku Dai-Ichi,
zgadzam się na zniesienie zakazu
używania weksli.
Wasza Wysokość.
Dziękujemy za twą łaskę, Wasza Wysokość.
Rety. Puśćcie mnie. Co ja...
Dawno się nie widzieliśmy, proszę pana.
Chcę się czegoś dowiedzieć. Dlatego poprosiłem, żeby pana sprowadzili.
Co... O co chodzi?
Co chcesz wiedzieć?
Tamtego dnia...
Kazał mi pan powiedzieć, że to lord Go Sa-hong mnie wynajął.
Pamięta pan?
Cóż, to...
To nie był mój pomysł.
Wiem. Lord Lee Wan-ik musiał to panu nakazać.
Ale czemu lord Lee Wan-ik
wybrał akurat lorda Go?
Tego chciałbym się dowiedzieć.
Masz rację.
Zastanawiam się. O rety.
Jesteś odważny. Torturowałeś mnie, nie znając powodu?
Jestem pod wrażeniem.
Cóż, to...
Ja tylko wykonywałem rozkazy. Nie wiem...
Jak na kogoś, kto tylko wykonywał rozkazy, za mocno mnie biłeś.
Rety, proszę.
Zaraz, czekaj.
Dyrektor poczty coś mi powiedział.
Ponoć lord Go chciał wysłać listy do wielu różnych osób.
To musiał być powód.
Jestem pewien.
Listy?
Tak.
O rety!
Na niebiosa.
Ale o co tutaj chodzi?
Ja tu jestem, a pan na pewno zobaczył już twarz komisarza.
Czy to nie oczywiste?
No dobrze.
Porównajmy wasze zeznania.
„Lord Go Sa-hong chciał wysłać listy do wielu osób”.
To mi właśnie powiedział.
No, dalej. Powiedz mu.
Szybko.
To było tak...
Pan Haengrang, który pracuje dla rodziny lorda Go,
zostawił listy, których adresatami byli uczeni z całego kraju.
Zgłosiłem to Lee Wan-ikowi.
Kazał mi spalić wszystkie listy.
Zrobiłem to.
To cała prawda.
Czyli...
spalił pan wszystkie te listy?
Nie, nie wszystkie.
Nie chciałem mieć kłopotów,
więc zachowałem jeden z nich na wszelki wypadek.
Nie sądzi pan, że to jest chwila, w której ten list mógłby być przydatny?
Tak.
Widziałem, jak panowie to robią.
Czy mam odciąć panom ręce
i podpisać się w imieniu panów?
A może wolą panowie zrobić to sami?
Poradzimy sobie. Proszę nam pozwolić.
Proszę mi podać pędzel.
Proszę.
Nawet ja nie wiem, co zostanie napisane na tym papierze.
Dlatego lepiej, by panowie nic o tym nie mówili.
Dobrze.
OD GO SA-HONGA
Czy to jest we krwi całej tej rodziny?
Proszę o pieniądze Joseon, bo jesteśmy w Joseon.
W czym problem?
Spróbuj pójść z tym wekslem do banku. Nie zrealizują go.
„Proszę poczekać”. Tylko tyle usłyszysz.
Co ty wygadujesz? Mów po japońsku!
Nabijałeś się z Cesarstwa Japońskiego?
- Szefie! - Hej!
O rety.
Witam, szefie.
Nie idę do twojego sklepu.
Zapraszam. I tak pan tędy przechodził.
Powinien pan wejść.
Rozumiem, że chcesz, żebym coś kupił,
ale czemu w ogóle do mnie mówisz?
Przepraszam. Proszę wybaczyć.
Naprawdę przepraszam.
O rety. Dziękuję panu bardzo.
Te weksle banku Dai-Ichi przyprawiają mnie o ból głowy.
Ale przyznaję, że to, co pan zrobił, wyglądało bardzo realistycznie.
- Nie udawałem. - Nie...?
O niebiosa!
Byle żart przerazi kogoś takiego.
Czemu za każdym razem wyciągam miecz?
Chodźmy.
Musi panicz wyrosnąć na wspaniałego mężczyznę.
Co pana tu sprowadza?
Dostałem żołd. Pamiętacie zlecenie w prowincji Hamgyong?
Przyszedłem wam za nie zapłacić.
Dobrze, że pan przyszedł. Nie musi pan nam płacić.
Wystarczy, że coś pan podpisze i będziemy kwita.
Zrezygnujecie z zapłaty w zamian za mój podpis?
Brzmi ryzykownie.
Te górskie szlaki były takie niebezpieczne.
Duży tygrys wyskoczył, mówiąc: „Zaraz cię zjem”.
Tygrys przemówił?
Wiedziałem, że nie uwierzy.
Mówiłem, trzeba było zagrozić, że go zastrzelimy kulami, które sprzedaliśmy.
To miało zostać między nami!
On nie miał się dowiedzieć.
Co mam podpisać?
Przynajmniej powiedzcie mi czemu.
Widzisz? Zrobi to chętnie, jeśli uzna, że to konieczne.
Ten chłopak, który właśnie wyszedł, jest arystokratą.
Kiedy to było, sześć, siedem lat temu?
Pięciu honorowych arystokratów chciało się pozbyć Lee Wan-ika.
Jego rodzice
zginęli tamtego roku. Oskarżono ich o podżeganie.
Teraz on i jego rodzeństwo nie mają za co żyć.
Biedaczysko.
Chciałby wstąpić do akademii wojskowej, żeby bronić naszego kraju.
Czy to nie imponujące?
Jestem z niego dumny.
To smutna historia. Ale po co wam mój podpis?
Chce bronić naszego kraju, pomimo tego, co przeszedł.
Czy powie mu pan tylko: „Dobrze, postaraj się”?
- Właśnie. - Musi wszystko zmienić.
Wnuk arystokraty ze wsi by się nadał.
- Potrzebuje nowej tożsamości. - Właśnie.
Rzecz w tym, że tylko arystokraci mogą wstąpić do akademii.
I dlatego potrzebny mu poręczyciel.
Czyli...
mam podpisać sfałszowany dokument?
Wygląda na prawdziwy.
Myślę, że nas złapią.
Nie złapią nas.
Nawet nie chcemy wstąpić do akademii wojskowej.
Straszny z pana tchórz.
„Myślę, że nas złapią”. Wcale nas nie złapią.
Czy tylko w akademii wojskowej możemy zdobyć broń?
Nie możemy jej kupić od myśliwego?
Co za bzdura! Od myśliwego?
Mamy robić interesy z kimś, kto zabija zwierzęta?
Zdecydowanie wolałbym
- być honorowym złodziejem. - Masz za miękkie serce.
Czy będziesz w stanie walczyć za sprawę?
Nie martw się. Wobec naszych wrogów będę bezlitosny.
Akademia wojskowa to najlepsze miejsce, by zdobyć broń.
Tamtejsza broń jest własnością rządu,
a my jesteśmy obywatelami tego kraju,
więc powinniśmy móc z niej skorzystać.
To prawda,
ale nawet spacery mnie męczą. Nie wezmę udziału w musztrze.
Nigdy w życiu nie biegaliśmy, ani nie nosiliśmy ciężarów.
Nie wiem, czy będziemy w stanie.
Trochę się martwię.
Nie użalaj się tak.
Powinno nam się udać.
Musi nam się udać.
Ale żeby w ogóle spróbować, musimy się dostać do akademii.
Nie martw się.
Znalazłem ludzi, którzy mają talent do podrabiania dokumentów.
Przejdźmy się trzy razy do Myeongryun-dong i z powrotem.
Po co?
Musimy nabrać sił.
- Dobrze. - Zróbmy to.
Chodźmy.
Pracuję właśnie nad tym,
by pozbyć się z pałacu ludzi Lee Wan-ika.
Zacznę od tłumaczy.
To czasochłonne zajęcie.
Ale skoro to sprawa pałacowa, czemu chciał się pan ze mną widzieć?
Chcemy również wymienić przywódcę straży pałacowej.
Kandydat musi dobrze strzelać.
Ponadto musi nie mieć rodziny
i być kimś, kogo nie skuszą żadne pieniądze.
Szukamy kogoś, kto pod żadnym pozorem nie da się przekupić Lee Wan-ikowi.
Uważam, że strzelec Jang byłby najlepszym kandydatem.
Nie zrobi tego.
Musisz go nakłonić.
Przychyliłem się do twojej prośby.
Nie odrzucaj mojej prośby ze względu na osobiste pobudki.
Po prostu przyprowadź go tu,
ja się zajmę resztą.
Bym mógł być buntownikiem,
musi istnieć kraj, przeciwko któremu bym się buntował.
Może jednak spodoba mu się ten pomysł.
Znakomicie.
Daj mi znać, co powie.
Przy okazji, co się dzieje z tym chłopakiem?
Z Amerykaninem?
Wykonałem ruch, który najbardziej przysłuży się Joseon.
Wykorzystałem was,
by przyjął pozycję w Królewskiej Akademii Wojskowej.
Jest pan bezwstydny.
Nie ty pierwszy mi to mówisz.
Będziemy w kontakcie.
Panie.
Jak śmiesz tu przychodzić?
Czy ktoś tu jest?
Dol-soe. Sam-sik!
Dol-soe!
Rety, co może się dziać o takiej porze?
Chodźmy.
Zarabia na życie, wysługując się Japończykom.
Jest bezlitosnym łotrem.
Czemu ktoś taki
wkradł się do mojego domu?
To, kim jestem, nie ma znaczenia, proszę pana.
Nie musi pan nawet tego wiedzieć.
Przyszedłem, by coś panu doręczyć.
Panie.
OD GO SA-HONGA
Skąd to masz?
Listy, które pan wysłał, nigdy nie zostały doręczone.
Spalono je.
To jedyny, który nie został spalony.
To znaczy, że ktoś czyha na pańską rodzinę.
To wszystko, co mogę panu powiedzieć.
Spodziewasz się, że uwierzę mężczyźnie ubranemu na japońską modłę,
który przeskoczył przez mur, by tu wejść?
Widzi pan, ktoś mi płaci. W tym momencie jestem człowiekiem z Joseon.
Nie wiem, o co tu chodzi, panie.
Nadałem listy na poczcie.
Jak ten list trafił w ręce tego złoczyńcy?
Mężczyzna w zachodnim stroju...
i mężczyzna w japońskim stroju. Obaj przyszli,
by mnie ostrzec.
Na niebiosa,
kto z Joseon...
mnie atakuje?
Panie, ile bym o tym nie myślał,
to wciąż jest zbyt niebezpieczne.
Nawet, jeśli nie ufa mu pan całkowicie,
nie zaszkodzi zachować ostrożności.
Przejrzeli moje plany.
Nawet, jeśli nic nie zrobię,
i tak będę w niebezpieczeństwie.
Gdyby nie przyniósł mi tego listu,
wpadłbym w depresję z powodu braku odpowiedzi
od uczonych.
Ale to oznacza, że moje listy po prostu do nich nie dotarły.
Wciąż jest nadzieja.
Panie Haengrang.
Niech strzelec Jang...
odwiedzi mnie potajemnie.
Dobrze, panie.
Jak panienka sądzi, czemu przeskoczył przez mur?
Myślałby kto, że przyszedł coś ukraść, a on coś przyniósł.
Rety.
Panienka mu co miesiąc płaci
zamiast tej dziewczyny, Su-mi.
Myśli panienka,
że przyszedł wymusić na dziadku panienki jeszcze większą kwotę?
Zaskoczyłaś mnie.
Nie przejmowałabym się tym.
Nie?
Gdy tylko wzejdzie słońce,
wezwij handlarkę.
W tych okolicznościach?
Dziewięciu na dziesięciu zadłużonych ma dług u Gu Dong-maego.
Może dlatego tak się nazywa?
Tylko ta osoba przyszła mi na myśl.
Czemu w takiej chwili myśli panienka o handlarce?
Zeszłej nocy Gu Dong-mae przeskoczył przez mur
i przekazał list mojemu dziadkowi.
Martwię się o dziadka,
a pani ma jakiś związek z Gu Dong-maem, więc proszę panią o pomoc.
Proszę dowiedzieć się, o co chodzi.
Może nie jesteśmy sojuszniczkami, ale proszę o przysługę.
Czy ona myśli, że ja wiem wszystko?
Wchodzę.
Jesteś zajęta?
Wejdź, proszę.
Przejdźmy się. Kupię ci strój, który będzie ci pasować.
W podzięce za opiekę nad Hotaru.
Czy wywołałaś całe to zamieszanie, żeby ukryć tę wiedźmę, Hotaru?
Jeśli o to chodzi, nie tylko mi powinieneś podziękować.
Kup mi coś innego. Ubrań mam dużo.
Nie mam niczego, co spodobałoby się damie.
Czemu przeskoczyłeś przez mur lorda Go?
Wiesz wszystko.
Przekazałeś mu list. Co w nim było?
- Dla kogo jest ta informacja? - Dla Go Ae-sin.
Oczywiście, że się martwi.
Jej dziadek rozmawiał z Gu Dong-maem.
Co możesz mi powiedzieć?
Niech mnie odwiedzi.
Ja jej powiem.
Nie mogę się na to zgodzić.
Powiedz mi.
A ja zadecyduję, czy powiedzieć jej.
Zerwała zaręczyny?
Chciałbyś, by tak było?
Nie.
Wtedy oddali się jeszcze bardziej.
Myślę, że to koniec.
Hui-seong był bardzo przybity, gdy wychodził.
Tak jak ty.
Ty durniu.
Masz ten dokument od dawna i dopiero teraz tu przyszedłeś?
Oż ty...
Muszę wam coś powiedzieć.
Lepiej, żebyś miał dużo do powiedzenia.
Co ci chodziło po głowie, gdy go wziąłeś?
- Gdzie on jest? - Później ci powiem.
Ale najpierw
chciałbym zacząć wydawać gazetę.
Co takiego? Gazetę?
Za co? Nie dałem ci żadnych pieniędzy.
Wymuszam pieniądze od ludzi
z notesu dziadka.
- Co? - Co?
Co on mówi, kochanie?
Ojciec miał notes?
Skąd miałabym wiedzieć, jeśli ty o tym nie wiesz?
Dziadek dał go mnie. Dobrze z niego korzystam.
A teraz kwestia dokumentu.
Tak?
Chcę zerwać zaręczyny.
- Co? - Co?
Musi to zrobić rodzina pana młodego,
więc chcę, żebyście anulowali zaręczyny.
Ty naprawdę oszalałeś.
Zwariowałeś.
On zwariował.
Masz 30 lat i co chcesz zrobić?
Potrzebujesz syna, żeby przedłużyć nasz ród.
Największym osiągnięciem dziadka
było zawarcie tych zaręczyn.
Czemu chcesz je odwołać?
Masz rację.
Wszystko, co dziadek mi dał,
było tak wartościowe, że inni nigdy by tego nie doświadczyli.
Ze wszystkich rzeczy, które mi dał, na tym ślubie zależało mi najbardziej.
Ale?
Właśnie dlatego nie powinno do niego dojść.
Zerwę te zaręczyny.
Czekaj.
To, co mówisz, nie ma sensu.
Czemu chcesz się wyrzec tego, na czym najbardziej ci zależy?
Bo wiem już wszystko.
Co? Co takiego wiesz?
Znam historię amerykańskiego konsula...
i wiem, co nasza rodzina mu zrobiła.
Wiem wszystko.
Wszystko, co próbowaliście przede mną ukryć.
Proszę cię, matko.
Proszę,
ocal mnie...
raz jeszcze.
Moje biedne dziecko...
REDAKTOR NACZELNY KIM HUI-SEONG
Byli dzisiaj jacyś klienci?
- Hej. - Co?
Posprzątajmy.
WSZYSTKO, CZEGO POTRZEBUJESZ
Wciąż nie wybrałem nazwy.
Hui-seong.
Długo cię tu nie było.
Byłem zajęty rozkręcaniem interesu.
- Interesu? - Otworzyłem redakcję gazety w Jingogae.
Będę drukował reklamy i zbierał informacje.
Ciekawe historie, historie pokrzywdzonych ludzi.
Historie ludzi dążących do prawdy.
Powiedzcie mi, co wiecie.
Na wszelki wypadek
słucham wszystkiego osobiście.
Osobiście? O rety. Powinnam przyjść.
Interesuje mnie jedna prawdziwa historia.
Jak twoje zaręczyny?
Nie powinnam tego mówić,
ale Ae-sin cały czas czyta traktaty filozoficzne. Męskie lektury.
Nigdy nie haftuje
ani nie maluje orchidei.
To bardzo przykre.
Rozumiem.
Ja też nie haftuję.
Coś nas łączy.
Ale on jest zabawny.
Nie o to mi chodzi.
Ae-sin nie ma w sobie nic z damy...
Czy mogę przerwać?
Co?
O rety.
Naprawdę muszę już iść.
Co jej pani powiedziała?
Jej mąż miał tu rezerwację,
ale odwołał ją i poszedł do domu.
Rany. Brakuje państwu gracza.
Może ją zastąpię?
O rety.
Bardzo mi przykro, proszę pani. Co za bałagan.
Przyniosę pani coś na zmianę.
Proszę ze mną.
W waszych szeregach jest szpieg.
Jeden ze sprawdzanych oficerów
chadza do pani hotelu.
W ramach przeprosin,
proszę wybrać dowolny strój.
Podaruję go pani w prezencie.
Sama mam wiele strojów.
Czy gdy pani ubranie będzie schło,
zechce się pani napić
francuskiego trunku?
Nie piję.
Więc co by panią zainteresowało?
Chcę wynagrodzić...
Czy to szpada do szermierki?
Skąd pani wie o szermierce?
Ćwiczy pani?
Zadaję kilka pchnięć, tak na pokaz.
Rozumiem.
Bardzo interesują mnie zachodnie kultury.
Szermierka.
To taki uroczy zachodni sport.
Można wycelować w kluczowy punkt
i zabić kogoś szybkim i precyzyjnym pchnięciem.
Wiesz, dlaczego lubię szermierkę?
Mogę wycelować w konkretne miejsce
i szybkim, precyzyjnym ruchem kogoś pokonać.
Czy właśnie taka jest szermierka?
Z tego, co wiem, tylko dwie osoby w Joseon uprawiają ten sport.
Jedną jest szwagier brytyjskiego ministra.
A drugą sekretarz francuskiego ministra.
Leo.
Może poprosi pani jednego z nich o lekcję?
Który z nich byłby dla pani lepszy?
Żaden z nich by mi nie odmówił.
Sama wzięłam kilka lekcji.
Sama mogę sobie umówić lekcje.
Słabo mi. Muszę już iść.
Jej problem tkwi w umyśle, nie w ciele.
To z pewnością zazdrość.
Jej Wysokość chciałaby spotkać się z pańską wnuczką.
Proszę przysłać ją jutro do pałacu.
Czemu Jej Wysokość
chce się spotkać z moją wnuczką?
Z tego, co wiem, chce posłuchać o nowej szkole i o tym, czego tam uczą.
Jej Wysokość pytała o rekomendacje,
a właścicielka hotelu wspomniała o pańskiej wnuczce.
Całe miasto wie,
że ona tam chodzi.
Jestem wdzięczny za prośbę,
ale proszę powiedzieć Jej Wysokości, że Ae-sin się do tego nie nadaje.
Ojcze.
Jej Wysokość przysłała swoje służące.
Niewłaściwie byłoby odsyłać je z odmową.
Ile dziewczyn w jej wieku jest zapraszanych do pałacu?
Zabroniłeś Ae-sin wychodzić z domu,
ale pozwól jej na tę jedną wizytę.
Co takiego zrobiła, że zabronił jej pan wychodzić z domu?
Zniszczyła haftowany materiał.
Wciąż powinno być jasno.
Co się dzieje z niebem?
Chodźmy.
Czemu jest tak dziwnie?
Na zewnątrz jest tak ciemno.
Obserwatorium donosiło, że dziś będzie zaćmienie Słońca.
To zły znak.
Lee Wan-ik tu był, a teraz niebiosa się gniewają.
Wasza Wysokość, to naturalne zjawisko.
Proszę o nim nie myśleć i być wytrwałym.
Wasza Wysokość, przyszedł człowiek z amerykańskiej placówki.
Kandydat na instruktora Królewskiej Akademii Wojskowej czeka.
Naprawdę?
To dobra wiadomość. Wpuśćcie go.
Jako cesarz Cesarstwa Koreańskiego
mianuję kapitana amerykańskiej piechoty morskiej Eugene'a Choi
zagranicznym instruktorem Królewskiej Akademii Wojskowej.
W dowód naszego zaufania
Jego Wysokość prezentuje ci flagę naszego kraju.
Zaakceptuj ją z wdzięcznością.
„Dziękuję, Wasza Wysokość”.
Dziękuję, Wasza...
„Wasza Wysokość”.
Wasza Wysokość.
Postaraj się przekształcić uczniów
Królewskiej Akademii Wojskowej w przykładnych żołnierzy i mężczyzn.
Lord Lee Jeong-mun powiedział mi,
że mam tylko objąć to stanowisko.
Taki mam plan.
Bardzo zabawne.
Bardzo pomoże nam
obecność kogoś takiego, jak ty.
„Dziękuję, Wasza Wysokość”.
Dziękuję... Wasza Wysokość.
Poprzednio mi odmówiłeś.
Cieszę się, że zmieniłeś zdanie.
Czemu to zrobiłeś?
Lord Lee Jeong-mun
złożył mi ofertę nie do odrzucenia.
Jaką?
Dał mi górę.
Górę?
Bo może pan przedłużyć im życie.
Mówię o garncarzu Hwang Eun-sanie i jego ludziach.
Czy naprawdę tak było?
Wystarczyła góra, żebyś zmienił zdanie?
To duża góra.
Nie potrafię cię zrozumieć.
Jestem
Eugene Choi, kapitan amerykańskiej piechoty morskiej.
Cesarz mianował mnie
instruktorem w Królewskiej Akademii Wojskowej.
Byłam tego ciekawa.
Teraz rozumiem.
Mam zamiar ciężko pracować.
Może będę szkolił czyjegoś towarzysza broni.
Mam nadzieję,
że przekonają się o moich szczerych zamiarach.
To zaszczytne zajęcie.
To niezwykłe, że panią spotkałem.
Jest pani taka piękna,
aż zaparło mi dech w piersi.
O niebiosa.
To kwiaty śliwy.
Herb koreańskiej rodziny cesarskiej.
Chciałbym móc przez cały rok oglądać te kwiaty.
Ale to niedorzeczna myśl.
Niestety.
Kwitną tylko wiosną.
Bardzo miło było...
tak panią spotkać.
Tak. Mnie również miło było pana spotkać.
Dziękuję, że jesteście tu ze mną.
Zaufam wam.
W porównaniu z łaską, którą nam okazaliście, to nic trudnego.
Wrócimy, panie.
Przekonamy się, czy niebiosa rozstrzygają o życiu i śmierci.
Dlatego muszę to zrobić.
Ile czasu mi zostało?
Jeśli chcesz, żebym milczał, zabij mnie lub zaufaj mi.
Wystawiasz moją cierpliwość na próbę.
Mam zamiar trochę się zbuntować.
Proszę, zachowaj siły.
Każde zakończenie jest na swój sposób smutne.
Muszę się jeszcze nauczyć.
Wróżby nie zawsze się sprawdzają.
Napisy: Krzysiek Ceran